HET ONTSTAAN VAN BLUE KLEIN
Is het mogelijk om een kleur te registreren? Het antwoord is nee. Je kunt geen kleur registreren, maar wel een pigment of bijvoorbeeld een grafisch, literair, academisch of muzikaal werk.
Dit is wat Yves Klein deed, de man die de wereld blauw schilderde.
Zijn leven ging al in de richting van de kunst, omdat zijn ouders altijd schilderden, maar pas toen hij Claude Pascal en Armán Fernández ontmoette, die hem deze wereld leerden kennen en hem de waarde ervan bijbrachten, begon hij zich voor dit vakgebied te interesseren.
Voordat hij zijn leven aan de kunst wijdde, trainde hij in de vechtkunst. Klein beoefende oosterse filosofieën en Zen. Veel van zijn daden hielden hiermee verband: niet schilderen met penselen omdat ze te "onpersoonlijk" waren, symbolische werken creëren of zelfs denken dat sommige dingen kunst zouden zijn alleen maar omdat hij ze aanraakte.
Hij begreep de kracht van verbeelding door middel van idee, vorm en vooral kleur.
De kunstenaar wilde "de kleur bevrijden uit de gevangenis van de lijn" en concentreerde zich op monochrome werken, de enige vorm van schilderen die voor hem "het absolute zichtbaar maakte".
Zijn vroege werken bestonden uit monochrome werken, met de aanwezigheid van verschillende tinten en kleuren zoals roze, goud en blauw.
In zijn zoektocht naar immaterialiteit en oneindigheid was ultramarijn blauw zijn favoriete kleur en de kleur die het best zijn doel bereikte. Maar het was niet genoeg, hij vond het vlak en instabiel. Hij wilde een schilderij dat de magie, helderheid en diepte van de lucht behield.
Zijn fixatie was zo groot dat de kunstenaar samen met Edouard Adam een nieuwe tint blauw produceerde: International Klein Blue (IKB).
EIGENSCHAPPEN VAN DE KLEUR
De oorsprong van deze kleur was Lapis Lazuli, een halfedelsteen die zeer moeilijk te winnen was en voornamelijk in Afghanistan werd gevonden, waar hij werd vermalen en tot pigment werd verwerkt om per schip te worden vervoerd. Het bracht een hogere prijs op dan goud. Zelfs de schilder Johannes Vermeer had een schuld bij zijn familie om met dit pigment te kunnen schilderen
Na veel onderzoek slaagden ze erin een bindmiddel te ontwikkelen dat de pigmentdeeltjes, Rhodopas M, in suspensie bracht, waardoor een unieke en zeer eigenaardige textuur ontstond, omdat het de kleur in staat stelde zijn chromatische intensiteit te behouden, waardoor een unieke kleur in zijn soort ontstond.
De nieuwe tint werd bijna de enige die hij gebruikte. Het werd Yves Kleins handelsmerk.
Het luidde zijn Blue-tijdperk in en hij begon zijn eerste volledig monochrome werken tentoon te stellen.
Voor sommige experts waren de diepteloze schilderijen en de obsessie met de leegte van Klein uitdrukkingen van de dreiging van een nucleaire holocaust. Voor hem was het absoluut noodzakelijk om te beseffen dat ze in het atoomtijdperk leefden, waarin alle fysieke materie elk moment kon verdwijnen.
En zoals de kunstenaar ooit zei: "Eerst is er niets, dan is er een diepe leegte en daarna een blauwe diepte".
"Anthropometries" was een van zijn beroemdste interventies, waarbij naakte vrouwen hun lichaam gebruikten als kwast om silhouetten op een enorm doek te schilderen. Hij gebruikte liever geen echte kwasten om geen sporen achter te laten bij het aanbrengen van de verf en zo kleur het belangrijkste te maken in zijn werken. Veel van zijn werken werden ware performances.
Hij viel ook op door zijn "immateriële" werken, die bestonden uit lege ruimtes die hij inruilde voor goud, als symbool voor de ruilhandel tussen de maximale materiële waarde en het minimum. Hij ging de confrontatie aan met de natuur om zijn werk en zijn concept te verrijken.
Ondanks zijn korte leven wordt Yves beschouwd als een van de meest innovatieve en gerenommeerde conceptuele kunstenaars van de 20e eeuw en de eerste persoon in de geschiedenis die legaal een kleur registreerde.
Dankzij dit feit hebben vele anderen hun eigen tinten kunnen creëren en registreren. Menselijke creativiteit is iets dat grenzen altijd zal verleggen en dankzij deze belangrijke kwaliteit slagen we erin om het leven met zoveel betekenis te vullen, de wereld steeds opnieuw uit te vinden en te voorzien van een oneindig aantal kleuren.
